Kanopolokamp in de Volksrepubliek China

By 17 augustus 2015 Heren, Internationaal 3 Comments

Kanopolokamp in de Volksrepubliek China

Het was eigenlijk de bedoeling om deze zomer gewoon met een tentje langs de Durance te kamperen. Uiteindelijk zat ik met m’n kanootje in China. Een jaar geleden was ik nog nooit in Azië geweest. Nu ben ik een halve Aziaat. Oké, ik zal niet overdrijven. Maar ik heb vanaf oktober vorig jaar 60.000 kilometer gevlogen om in Taiwan, Maleisië, China en wederom Taiwan kanopolotrainingen te geven. De trip naar China was extra speciaal omdat twee teamgenoten mee reisden.

20150726_132612_resized

De uitnodiging om naar het trainingskamp te komen, kregen we tijdens de Amsterdam Open, het kanopolotoernooi dat Michiel de Ruyter jaarlijks organiseert. Liefst zeven teams uit Taiwan deden dit jaar mee. Met CPS, één van de ploegen, zaten we na de opruimwerkzaamheden op zondag nog wat na te praten. Tijdens een vrij algemeen gesprek over kanopolo kregen Martijn de Vries, Sjoerd van den Helder en ik ineens de vraag of we in juli naar een trainingskamp in China wilden komen. Vlucht, onderkomen en maaltijden zouden worden vergoed. We waren meteen enthousiast. Volgens mij heeft Martijn de volgende dag al de whatsappgroep ‘China here we come’ aangemaakt.

Visumproblemen

Het is uiteindelijk nog behoorlijk wat werk geweest om het land ook daadwerkelijk in te komen. Tegen mensen die ooit nog naar China willen reizen, kan ik alleen maar zeggen: plan je trip ver van tevoren. We zijn talloze keren op het visumbureau in Den Haag geweest en kregen ons visum uiteindelijk op de dag van vertrek. Wat je noemt op het nippertje dus. Het trainingskamp
vond plaats in Ningbo, vlakbij Shanghai. Een voor Chinese begrippen kleine stad waar ‘slechts’ zeven miljoen mensen wonen. De deelnemende spelers kwamen hoofdzakelijk uit Taiwan, Singapore en Hongkong.

We probeerden van tevoren te weten te komen wat er precies van ons werd verwacht. Moesten we training geven of meetrainen? Volgens mij hadden de organisatoren daar ook niet echt een duidelijk beeld bij. Ze wilden in ieder geval gebruik maken van onze expertise. Dus hebben we zelf een mooie planning met trainingen gemaakt. Toen wij er twee dagen zaten, kwamen ook Jakob Husen en Johan Driessen van het Duitse Rothe Mühle Essen aan. Twee hele goeie gasten waar we ontzettend mee hebben gelachen.

We hadden nog de grootste lol over de rug van Frans ex-international François Barbey. Hij had net als de rest van de Europeanen problemen met z’n visum en kwam daardoor later aan. Door allerlei gekke redenen liep z’n vertraging steeds verder op. Uiteindelijk is ie drie dagen op reis geweest om in China te komen. Het leukste moment was toen de organisatie op het vliegveld in Ningbo stond om hem op te halen. Toen belde hij met de boodschap: ,,Ik sta nu in Peking. Volgens mij is dat niet de bedoeling.” Toen hij er uiteindelijk was, hebben we ook mét hem kunnen lachen. Net als Jakob en Johan is het een superaardige kerel met veel verstand van kanopolo.

20150725_203203_resized

 

Nationale teams

Ons werd gevraagd om vooral de Taiwanese nationale heren en onder 21 selecties te trainen. Die spelen in oktober de Aziatische kampioenschappen en zijn hard in training. Natuurlijk zijn we in Europa over het algemeen wat groter en zwaarder dan de gemiddelde Aziaat. Maar het grootste verschil in kwaliteit zit hem in het gebrek aan ervaring. Ze spelen daar nog geen handvol toernooien per jaar. En reisjes naar Europa zijn duur. Wij hebben geluk dat we met de auto naar superveel toernooien kunnen.

Daarnaast focussen veel kanopoloërs zich vooral op olympische disciplines vlakwater sprint en slalom of drakenbootracen. Simpelweg omdat ze daar goed mee kunnen verdienen. Eén van de Taiwanese heren – die ook erg veel talent voor kanopolo heeft – peddelde vorig jaar een slordige 75.000 euro bij elkaar met drakenbootracen. Tja. Dan ziet-ie dat als z’n werk en komt ons geliefde spelletje op de tweede plaats.

Nadat we het erover eens waren dat een gebrek aan ervaring de crux was, hebben we iedere dag afgesloten met een minitoernooitje. Ik vond het een eer om te spelen in een team met drie (ex-)wereldkampioenen en twee Duitsers die op het WK na ook alles hebben gewonnen. En ik moet zeggen: het was dan ook ontzettend lekker kanopoloën in zo’n sterrenteam. We hebben ons natuurlijk niet ingehouden en elke dag het toernooitje gewonnen. Al kostte dat vaak wel kracht. Op de heetste dagen schoot het kwik omhoog tot 38 graden Celsius. Vooral de tropische luchtvochtigheid maakte het behoorlijk pittig. Ik ben met m’n stomme hoofd tegen een zonnesteek aangelopen. Op één van de warmere dagen besloten we om 6.00 uur ’s ochtends te beginnen. Toen was het al 26 graden!

20150725_094654_resized

Gebakken eendenkoppen

Ons hotel was top. We aten twee keer per dag in een goed restaurant. Onze was werd gedaan. We werden gewoon vorstelijk behandeld door onze gastheren, de drie eigenaren van CPS. Ze vonden elke dag wel een reden om een feestje te vieren. Dat wil zeggen: weglopen uit het restaurant om vervolgens ergens anders verder te eten en drinken. Martijn was jarig tijdens de trip. Hij kreeg een Chinees feestje. Inclusief een heerlijke portie eendenkoppen! Het bier dat we dronken was sportief zeer verantwoord. Er zit daar slechts 2,5 procent alcohol in de dus niet zo goudgele rakkers.

Een interessant uitje was de rondleiding door de fabriek van CPS. Ik had nooit gedacht dat een kanopolobedrijf zo groot en professioneel kon zijn. Er werken 13 mensen die zes dagen per week boten, peddels, helmen, spatzeilen en drakenbootuitrusting maken. De peddels hadden vroeger nogal de reputatie om snel te breken. Om te kracht te bewijzen, mochten Jakob en ik (beiden boven de honderd kilo) even op zo’n blad gaan staan. Feilloos de test doorstaan. En omdat dit een momentopname betrof, kregen we ook nog eens allemaal twee complete peddels mee naar huis. Leuke souvenirs!

Het waren elf leuke en pittige dagen in China. Helaas het ik van het land zelf niet superveel gezien dus ik wil zeker terug. Op het moment van schrijven zit ik weer voor een paar weken in Taiwan. En ze willen me in 2016 ook weer graag in Taiwan én China hebben. Dan mag ik m’n visum wel vast gaan regelen!

 

Tim Schrama.

14-08-2015