Kanopolo in Taiwan.

By 3 augustus 2015 Internationaal No Comments

Tienduizend kilometer verderop doen ze ook aan kanopolo.

Taipei City, 30 oktober – Dankzij de fantastische sport kanopolo mag ik een mooi avontuur beleven in Taiwan. Ik ben zes weken lang ingehuurd om de kanopoloërs van Taipei City te trainen. Wat betreft het kanopolo-aspect kan ik alleen maar zeggen:we mogen in Europa blij zijn dat Taiwan een eiland is.

De faciliteiten waarover de kanopoloërs in Taiwan beschikken, zijn niet te vergelijken met de omstandigheden waarin Nederlandse clubs trainen. De IMG-20141029-WA0000sporters zijn doorgaans lid van een universiteitsteam en hoeven geen lidmaatschap te betalen. Sterker nog, hun peddels en boten worden vaak ook voor ze gekocht. En ze mogen zes keer per week in een vijftig meterbad trainen.

Onze trip naar de nationale kampioenschappen in Chiayi (Zuid-Taiwan) afgelopen zes dagen sloeg alles. We werden opgehaald met een touringcar, ondergebracht in een hotel en voor elke wedstrijd wederom per bus vervoerd naar de velden. Alles helemaal betaald door de lokale overheid. Bij de nationale kampioenschappen strijden namelijk de county’s tegen elkaar. De onderlinge strijd tussen deze provincies is hevig. De poloërs van Taipei City kunnen met een eerste plaats een bonus van ruim 2300 euro van het provinciebestuur verwachten. In hetå geval dat Taichung kampioen wordt, krijgen de spelers elk zelfs meer dan 6200 euro.

Waar Taiwan een paradijs is wat betreft faciliteiten en bonussen, blijft er kanopolotechnisch nogal wat te wensen over. Het enige team met veel internationale ervaring is CPS (naar het botenmerk, hun county is Nieuw Taipei City). Het team was dan ook acht jaar lang kampioen van Taiwan. De rest van de teams is jong en onervaren. En een realistisch vooruitzicht op meer ervaring hebben de meeste kanopoloërs in Taiwan niet. In het land worden slechts twee toernooien gespeeld: de nationale kampioenschappen (eens in de twee jaar) en het indoortoernooi in Taipei. Bovendien bestaat hun competitie uit slechts vier tot vijf wedstrijden in vier dagen! Alle fondsen ten spijt, een trip naar Europa moet wel uit eigen zak komen.

Naast het gebrek aan wedstrijdervaring, missen de Taiwanezen ook de tactische kruisbestuiving die plaatsvindt in Europa. Wij zijn bevoorrecht. We spelen tegen Duitsers die het liefst met een grote, zware spits werken, Fransen die loeren op de counter en Polen die bij de minste schijnbeweging vijf peddels in de lucht zwaaien. In Taiwan speelt het gros van de clubs hetzelfde. In de verdediging wordt niet gevaren maar geblokt. In de aanval wordt ook statisch gespeeld, vaak zelfs met twee spitsen.

De groep die ik mocht trainen is zeer fit gemotiveerd. De discipline, hiërarchie (geen weerwoord, wat een verademing ten opzichte van Nederland) en inzet van het team zorgden ervoor dat ze mijn tips snel oppikten. Ik heb ze geleerd hoe ze een waaier moeten uitvoeren. Wat in Nederland zo’n beetje de basis van elke aanval is, was volledig nieuw in Taiwan. In de verdediging heb ik erin gestampt dat ze meer moeten blijven varen. Ze durven het zelfs aan om het riskante vier uitsysteem te spelen.

Afgelopen vrijdag reisden we naar Zuid-Taiwan. In de poule werd er niet briljant gespeeld, maar alles werd gewonnen. De ploeg moet nog leren om in ‘makkelijke’ wedstrijden dezelfde inzet op te brengen als in topwedstrijden. In de halve finale stond Taichung op het programma. Op het thuistoernooi werd die ploeg met slechts 4-3 verslagen. Na bestudering van hun wedstrijden, zagen we dat Taichung nogal lui was in het terugverdedigen. We besloten om scherp op de counter te spelen. Dat werkte erg goed, eindstand: 9-2.

In de finale, die pas woensdag werd gespeeld, kwamen we verrassend genoeg niet CPS maar Taoyuan tegen. Het team dat we in de poule met 7-5 hadden verslagen. Naar mijn mening was dat geen beste wedstrijd van onze kant. In de finale gingen we stroef van start. We kwamen tot drie keer toe op achterstand. Na de 4-4 namen we het heft in handen en liep de ploeg uit tot 7-4. Het is voor Taipei City de eerste keer in de geschiedenis dat ze landskampioen zijn.

Ik ben vooral trots op het feit dat ze in de halve finale én in de finale uit een Hollandse waaier scoorden. Zelfs in de finale durfden de spelers het aan om 4-uit te spelen in de laatste twintig seconden van de aanval van hun tegenstander. Ik heb als coach helaas geen recht op de kampioensbonus maar als het agendatechnisch ook maar even kan, ga ik volgend jaar terug!

 

Tim Schrama